داستان من مثل قصه های هیچ کتابی نیست ، حتی مثل فیلم های سینمایی خوب هم هیچ اتفاق خاصی در داستان من نمی افته. تنها وجه تشابهش با داستان های دیگر زمینه ی عاشقانه ایه که عنصر اصلی داستان
داستان من از آشنایی با کسی که هنوز هم نمی شناسمش شروع می شه ... زمان زیادی از آشناییمون نمی گذره، شاید فقط چند ماهه که می شناسمش . "می شناسمش" نه به معنی این که می دونم اسمش چیه یا نه حتی می دونم اخلاقش و احساسش چطوریه ... حتی صدای خودش رو هم نشنیدم . هر شب توی مسیری می ایسته که من چند وقتیه که دیگه خیلی کم از اونجا رد میشم .... هر روز توی این مسیر دقیقا نمی دونم کی میاد و کی میره ولی ساعت 5 تا 9 می ایسته و آرشه رو به تن ویولون می کشه بدون نگاه به مردمی که بی تفاوت از کنارش رد می شن و شاید گاهی یه اسکناس توی جعبه ی ویلونش می ندازن به نوازشش ادامه می ده ... نمی دونم چرا این کارو می کنه نمی دونم دلیلش فقر یا عشق به موسیقی که باعث شد مست توی خیابون با ویولونش به عقل نداشته ی آدمها پوزخند بزنه . اصلا برام مهم نیست من فقط عاشقش شدم وقتی مسیر 60 یا 70 ثانیه ای رو تا رسیدن به چراغ سبزی که دیگه فقط 30 ثانیه به قرمز شدنش مونده نمی دوم و تا چراغ سبز بعدی مسیر رو با قدم های کوتاه طی می کنم تا لحظه لحظه نزدیک تر شدن به صدای ویلونش رو با تمام وجود حس کنم و بعد آروم و آروم از کنارش رد بشم ... شاید اگر آدم دیگه ای بودم می رفتم و کنارش می ایستادم حرف می زدم و ازش می خواستم آهنگی رو برام بنوازه و بعد از این همیشه به یاد من آهنگ هاشو می نواخت ... شاید همین الان هم برای کسی می نوازه که نمی دونم کیه ... دنبال ادامه ی داستان من نباشید ... قصه همون جایی تموم بود که چراغ سبز شد و من از کنار گل فروشی که گل های رز سرخ در دست داشت رد شدم!
